شده است آفريده اى سجده نخواهم كرد « ( * ( قالَ لَمْ أَكُنْ لأَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَه مِنْ صَلْصالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ ) * ) . آتش نورانى و فروزنده كجا ، و خاك تيره و متعفن كجا ؟ آيا موجود شريفى همچون من در برابر موجود پستترى بايد خضوع و تواضع كند ؟ ! اين چه قانونى است ؟ ! . او كه از اسرار آفرينش بر اثر خودخواهى و غرور بى خبر مانده بود و بركات خاك را كه منبع هر خير و بركتى است بدست فراموشى سپرده بود و از آن مهمتر آن روح شريف و عظيم الهى را كه در آدم وجود داشت ناديده مىگرفت ، ناگهان از اوج مقامى كه داشت سقوط كرد ، ديگر شايسته نبود كه او در صف فرشتگان باشد ، لذا بلافاصله « خدا به او فرمود از آن ( از بهشت يا از آسمانها و يا از صفوف فرشتگان ) بيرون رو كه تو رجيم و رانده شده درگاه مايى » ( * ( قالَ فَاخْرُجْ مِنْها فَإِنَّكَ رَجِيمٌ ) * ) . و بدان كه اين غرورت مايه كفرت شد و اين كفر براى هميشه تو را مطرود كرد ، « لعنت و دورى از رحمت خدا تا روز رستاخيز بر تو خواهد بود » ! ( * ( وَإِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ إِلى يَوْمِ الدِّينِ ) * ) . ابليس كه در اين هنگام خود را رانده درگاه خدا ديد ، و احساس كرد كه آفرينش انسان سبب بدبختى او شد ، آتش كينه در دلش شعله ور گشت ، تا انتقام خويش را از فرزندان آدم بگيرد ، هر چند مقصر اصلى خود او بود ، نه آدم ، و نه فرمان خدا ، ولى غرور و خود خواهى توام با لجاجتش اجازه نمىداد اين واقعيت را درك كند .